آینده نامعلوم رژیم صهیونیستی: نشانههای فروپاشی از درون
تحلیلگران و ناظران از داخل سرزمینهای اشغالی و دیاسپورای صهیونیستی هشدار دادهاند که اگر رژیم صهیونیستی مسیر کنونی خود را ادامه دهد، خود را تضعیف شده و دیگر نه به عنوان یک قدرت منطقهای امن، بلکه به عنوان یک موجودیت رو به زوال خواهد یافت.
به گفته آنها، تمام نشانهها، از افزایش بیسابقه قطببندی سیاسی در داخل سرزمینهای اشغالی، از دست دادن اعتماد سرمایهگذاران در داخل و خارج، و تغییرات بنیادین جمعیتی، فروپاشی شکل کنونی این رژیم را در دهههای آینده تقریباً اجتنابناپذیر میسازد.
شیر هور، اقتصاددان سیاسی، توضیح میدهد: “وقتی میگوییم رژیم صهیونیستی از بین خواهد رفت، این بیشتر یک نقطه شروع است. آنچه واقعاً دربارهاش صحبت میکنیم این است که آیا این موجودیت به همان شکل کنونی ادامه خواهد یافت یا خیر. برای مثال، همانطور که آفریقای جنوبی آپارتاید پس از سال ۱۹۹۴ دیگر همان موجودیت نبود، یا آلمان شرقی پس از اتحاد [در سال ۱۹۹۰] دیگر همان موجودیت نبود.”
استدلال این است که رژیم صهیونیستی، در وضعیت کنونی خود، ناپایدار است. و این نه تنها به دلیل نحوه برخورد این رژیم با مردم مظلوم فلسطین است، بلکه بیشتر به دلیل شکافهای عمیق درونی آن است. بسیاری از صهیونیستهای سکولار در حال ترک سرزمینهای اشغالی هستند – از جمله کارآفرینانی که صنعت فناوری رژیم صهیونیستی را به یکی از بهترینها در جهان تبدیل کردهاند. در همین حال، بخش صهیونیستهای مذهبی و افراطی ارتدوکس جامعه به سرعت در حال رشد است، حتی با وجود اینکه به نسبت، پول کمتری به اقتصاد تزریق میکند.
بنابراین، از دست دادن صهیونیستهایی که سرزمینهای اشغالی را ترک میکنند، به طور بالقوه بخش زیادی از درآمد و سرمایهگذاری مورد نیاز برای حفظ اهداف توسعهطلبانه یک دولت راستگرای افراطی را از بین خواهد برد، در حالی که مجبور به یارانه دادن به جامعهای از پیروان افراطی ارتدوکس وابسته به مزایا است.
یکی از عوامل اصلی مهاجرت صهیونیستهای سکولار، قطببندی سیاسی عمیق در سرزمینهای اشغالی است که با جنگ، تلاش برای تضعیف قوه قضائیه، و دسیسههای بیپایان بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم اشغالگر، تشدید شده است.
هور در تشخیص خود تنها نیست. شاید قابل توجهترین مورد، اعلامیه سال ۲۰۲۴ از سوی یوجین کندل، رئیس سابق شورای اقتصاد ملی رژیم صهیونیستی و از متحدان نتانیاهو، و رون تسور، مدیر مؤسسه آینده استراتژیک رژیم صهیونیستی بود که اظهار داشتند بعید است رژیم صهیونیستی به صدمین سالگرد تأسیس خود در سال ۱۹۴۸ برسد، اگر همین مسیر را ادامه دهد.
این دو نتیجهگیری خود را بر اساس شکافهای درون جامعه صهیونیستی بنا نهادند و سه گروه را مشخص کردند: گروهی از یهودیان لیبرال سکولار، گروهی که خواهان یک دولت مذهبی یهودی هستند، و گروهی که از دولتی با حقوق برابر برای یهودیان و فلسطینیها حمایت میکنند.
کندل و تسور شکاف اصلی را بین دو گروه اول میدانند. آنها نوشتند: “جنگی بر سر خانه، بر سر هویت و ارزشهای هر کس علیه دیگری، یک تهدید وجودی برای این رژیم ایجاد میکند، زیرا چنین جنگی بدون تغییر چشمگیر در احساسات همه طرفها قابل توقف نیست.”
برای دیگران، مانند یان لاستیک، دانشمند علوم سیاسی آمریکایی، این پایان قبلاً فرا رسیده است.
او به الجزیره گفت: “رژیم [صهیونیستی] دیگر یک ‘دولت یهودی’ به معنایی که اکثر یهودیان صهیونیست منظور میکنند، یعنی دولتی که یهودیان را بر غیر یهودیان ترجیح میدهد اما با موفقیت خود را به عنوان یک دموکراسی لیبرال معرفی میکند، نیست. رژیم صهیونیستی اکنون یک دولت آپارتاید است که شامل تمام مردمی میشود که بین رود [اردن] و دریای [مدیترانه] زندگی میکنند.”
به گفته هور، رژیم صهیونیستی توانایی “تجملات زوال” را ندارد. یعنی برای باقی ماندن به شکل کنونی، باید نیروی کار اصلی خود را از نوآوران تحصیلکرده طبقه متوسط، مانند کسانی که در حال حاضر مسئول پیشبرد بخش فناوری یا حفظ سیستم پزشکی آن هستند، حفظ کند.
به همین ترتیب، برای ادامه توسعهطلبی خود در سرزمینهای فلسطینی، رژیم صهیونیستی باید صنعت، زیرساخت و فناوری لازم برای حفظ قدرت نظامی خود و استانداردهای زندگی را حفظ کند تا مردمش از آنجا نروند.
به گفته تحلیلگران، در حال حاضر، هیچ یک از این شاخصها در وضعیت خوبی قرار ندارند.
مهاجرت: زنگ خطر برای رژیم اشغالگر
رهبران رژیم صهیونیستی مدتهاست که رشد جمعیت را یک اولویت استراتژیک میدانند. از لحظه تشکیل این رژیم پس از اخراج حدود ۷۵۰ هزار فلسطینی در سال ۱۹۴۸، حفظ یک برتری جمعیتی آشکار بر فلسطینیها برای پروژه صهیونیستی و همچنین برای توانایی این رژیم جدید در تأمین سربازان کافی برای تأمین امنیت مرزهای خود حیاتی تلقی میشد.
با این حال، به گفته تحلیلگران، دوره قطببندی سیاسی که پیش از جنگ نسلکشی رژیم صهیونیستی در غزه آغاز شد، حتی قبل از اینکه دولت نتانیاهو اصلاحاتی را برای تضعیف استقلال قوه قضائیه در اوایل سال ۲۰۲۳ معرفی کند، منجر به خروج بسیاری از فارغالتحصیلان جوان شد که رژیم صهیونیستی برای حفظ آینده خود به آنها نیاز دارد.
در آن زمان، طرح نتانیاهو برای سلب بخش زیادی از اختیارات نظارتی دیوان عالی این رژیم، سرزمینهای اشغالی را به حدی تقسیم کرد که نسلکشی بعدی آن در غزه نتوانست با آن برابری کند. در اعتراض به آنچه که آنها آن را “تصاحب قدرت توسط دولت” میدانستند، بیش از ۲۰۰ هزار نفر – تقریباً ۲ درصد از جمعیت – به خیابانها آمدند.
نتیجه این امر فاجعهبار بوده است. در حالی که قوانین دولتی که اقامت قانونی و فیزیکی را مبهم میکنند، ارزیابی دقیق اعداد را دشوار میسازد، ارقام خود پارلمان رژیم صهیونیستی و اتاقهای فکر نشان میدهد که افزایش مهاجرت، به ویژه در میان صهیونیستهای سکولار، رشد جمعیت این رژیم را به طور قابل توجهی کند کرده است. در مجموع، با هدایت جنگ و جامعهای که به طور فزایندهای قطبی شده است، بیش از ۱۵۰ هزار نفر در دو سال گذشته و بیش از ۲۰۰ هزار نفر از زمان روی کار آمدن دولت کنونی در دسامبر ۲۰۲۲، سرزمینهای اشغالی را ترک کردهاند.
هور گفت: “طبقه بالای تحصیلکرده نیز توانایی بیشتری برای ترک [سرزمینهای اشغالی] دارند. آنها تحصیلکردهاند، بنابراین میتوانند شغل پیدا کنند و انگلیسی صحبت میکنند. آنها همچنین بیشتر در معرض رسانههای بینالمللی، به جای رسانههای عبری، قرار دارند، بنابراین ایده بهتری از آنچه در حال وقوع است و نحوه درک رژیم صهیونیستی دارند. با این حال، به طور فزایندهای، شاهد ترک خانوادهها با کودکان هستیم که نشاندهنده یک تغییر بنیادیتر است.”
هور افزود: “دان بن دیوید [اقتصاددان صهیونیست] تخمین میزند که رژیم صهیونیستی برای بقای خود به حدود ۳۰۰ هزار نفر از یک نخبه اصلی متکی است. بنابراین اگر تعداد قابل توجهی از آنها ترک کنند، این رژیم دیگر یک اقتصاد توسعهیافته نخواهد بود و به یک اقتصاد در حال توسعه تبدیل میشود… که واقعاً توانایی آن را ندارد. این رژیم فقط تجمل از دست دادن قدرت اقتصادی یا استاندارد زندگی خود را ندارد. برای یک دولت استعماری برای وجود، به اشغال زمین متکی است – و این هزینه دارد.”
بار اقتصادی: چالشهای فزاینده
اعتماد سرمایهگذاران نیز در نتیجه اصلاحات قضایی و جنگ آسیب دیده است و رشد اقتصادی را که رژیم صهیونیستی برای حمایت از هزینههای نظامی، توسعهطلبی و تعداد فزاینده شهروندان افراطی ارتدوکس که اغلب برای حمایت از مطالعات مذهبی خود به مزایای دولتی متکی هستند، تضعیف کرده است.
در سال ۲۰۱۸، به گفته کندل و تسور، خانواده صهیونیست به طور متوسط حدود ۲۰ هزار شِکِل (۶۴۵۰ دلار) برای حمایت از جامعه افراطی ارتدوکس رژیم صهیونیستی پرداخت میکرد. با این حال، به گفته جمعیتشناسان، انتظار میرود اندازه این جامعه تا سال ۲۰۶۵ سه برابر شود و بار بر دوش خانوادههای غیر ارتدوکس صهیونیستی را به معادل ۶۰ هزار شِکِل (۱۹۳۷۰ دلار) در سال برساند.
علاوه بر این، اگر رژیم صهیونیستی به وضعیت جنگی کنونی خود ادامه دهد، هزینههای دفاعی افزایش خواهد یافت، و تحلیلگران هشدار میدهند که فشار بر بخش اصلی مالیاتدهنده این رژیم میتواند غیرقابل تحمل شود، در حالی که سرمایهگذاران نیز در حال خارج کردن پول از سرزمینهای اشغالی هستند.
هور گفت: “حتی قبل از اصلاحات قضایی، سرمایهگذاران نهادی در حال خارج کردن پول از سرزمینهای اشغالی بودند و از بحران مالی ۲۰۰۸ این کار را انجام میدادند. حدود ۵۰ درصد از سرمایهگذاری داخلی اکنون در خارج از کشور است.”
هور افزود: “سرمایهگذاری خارجی نیز کاهش یافته است. هدف معمول رژیم صهیونیستی برای سرمایهگذاری، بخش فناوری آن بود، اما این بخش عمدتاً نظامی است: به عنوان مثال، البیت، که اکنون تحت فشار جنبش BDS [تحریم، سلب سرمایه و تحریمها] قرار دارد. همچنین از زمان اصلاحات قضایی سال ۲۰۲۳ کاهش شدیدی رخ داده است، زیرا سرمایهگذاران مطمئن نیستند که آیا اختلافات بر سر، به عنوان مثال، حق چاپ یا مالیات اکنون توسط یک قاضی ملیگرا یا افراطی منصوب شده توسط دولت تصمیمگیری خواهد شد یا خیر.”
آیندهای مبهم در انتظار رژیم صهیونیستی
در حال حاضر، رژیم صهیونیستی نسبتاً امن باقی مانده است.
اگرچه تمدید آن نامشخص است، اما قرارداد تسلیحاتی ۱۰ ساله و ۳۸ میلیارد دلاری که توسط ایالات متحده در سال ۲۰۱۶ امضا شد، همچنان بسیاری از صنایع تسلیحاتی و فناوری این رژیم را پشتیبانی میکند. اقتصاد آن همچنان در حال رشد است، و برخی از پیشبینیکنندگان خوشبینتر آن اکنون به اولین سال کامل بدون شوکهای خارجی از زمان همهگیری کووید در سال ۲۰۱۹ چشم دوختهاند.
با این حال، کمتر کسی میتواند این واقعیت را نادیده بگیرد که در حالی که اقتصاد آن ممکن است در حال رشد باشد، این رشد با نرخ کاهشیافتهای نسبت به سایر کشورهای توسعهیافته صورت میگیرد.
به همین ترتیب، با تهدیدات آمریکا علیه ایران، بنبست سیاسی بر سر استخدام افراطی ارتدوکسها در داخل، و به قدرت رسیدن راست افراطی، پیشبینیها مبنی بر اینکه اقتصاد ممکن است سال ۲۰۲۶ را بدون آسیب پشت سر بگذارد، ممکن است یک خیال واهی باشد.
در همین حال، مهاجرت طولانی و آهسته جوانان و با استعدادها ادامه دارد و با آن، چشمانداز آیندهای امن برای رژیم صهیونیستی رو به زوال میرود.
برخی از ناظران، مانند یوسی مکلبرگ از چتم هاوس، در مورد آینده این رژیم، یا اینکه آیا ممکن است فرو بپاشد، فلسفی بودند و گفتند: “هنگامی که دیکتاتوریها به پایان میرسند، به قطعات کوچک تقسیم میشوند. دموکراسیها کمکم از بین میروند تا زمانی که فراتر از شناسایی تغییر کنند.”
او گفت: “اگر نتانیاهو و راست افراطی و افراطی ارتدوکس در قدرت بمانند، این همان مسیری است که با خروج افراد لیبرالتر و دارای تحرک اجتماعی بیشتر از سرزمینهای اشغالی همراه خواهد بود.”
#فروپاشی_اسرائیل #رژیم_صهیونیستی #غزه #فلسطین_آزاد #اقتصاد_اسرائیل #نتانیاهو #جنایات_جنگی #مقاومت_فلسطین #صهیونیسم #آینده_مبهم_اسرائیل