از شهر ایندور در هند خبر میرسد که ماهیش پاتل، کشاورز ۵۷ ساله سویای اهل ایالت مادیا پرادش در مرکز هند، از محصول ناچیز فصل برداشت اخیر خود به شدت ناامید شده است. این کشاورز که بیش از ۳ هکتار زمین حاصلخیز دارد، در گفتگو با الجزیره اظهار داشت که تولید سویا در سراسر این ایالت به دلیل بارندگیهای شدید و از بین رفتن محصولاتش، ضربه بزرگی خورده است.
پاتل با نگرانی میگوید: «تولید تنها حدود ۹۰۰۰ کیلوگرم است»، یعنی یک پنجم آنچه باید باشد.
همزمان، قیمت ذرت که در نزدیکی مزارع سویا کشت میشود، به دلیل بارندگیهای فراوان و برداشت محصول انبوه، به شدت کاهش یافته است.
اما کشاورزانی چون پاتل، نگرانیهای بزرگتری نیز دارند که آینده معیشت آنها را تهدید میکند.
این دو محصول کشاورزی که به طور گسترده برای دام و مصرف انسانی کشت میشوند و از مهمترین محصولات ردیفی جهان به شمار میروند، یکی از عناصر کلیدی در مذاکرات تجاری جاری بین هند و ایالات متحده هستند.
تاکنون، دونالد ترامپ، رئیسجمهور وقت آمریکا، تعرفههای ۵۰ درصدی بر هند اعمال کرده است که چندین صنعت صادرکننده عمده به آمریکا را به ورطه نابودی کشانده است.
یکی از نقاط اختلاف اصلی در این مذاکرات تجاری، دسترسی آمریکا به بخش کشاورزی هند است. واشنگتن به دنبال آن است که دهلینو بازار خود را به روی سویا و ذرت تراریخته (GM) آمریکایی باز کند؛ اقدامی که میتواند عواقب جبرانناپذیری برای کشاورزان هندی داشته باشد.
فناوری تراریخته شامل تغییر DNA گیاهان برای ایجاد ویژگیهای جدیدی است که به تسریع تولید در مقایسه با روشهای سنتی کمک میکند.
ایالات متحده پس از برزیل، دومین تولیدکننده بزرگ سویا در جهان است و ۲۸ درصد یا ۱۱۹.۰۵ میلیون تن از تولید جهانی را به خود اختصاص میدهد.
چین تا پیش از جنگ تجاری با پکن، بزرگترین خریدار سویای آمریکا بود، اما این جنگ به کاهش شدید فروش منجر شد.
سومان ساهی، بنیانگذار «کمپین ژن»، یک سازمان غیرانتفاعی که برای حمایت از کشاورزان فعالیت میکند، اظهار داشت که آمریکا به شدت به بازاری برای سویا و ذرت خود نیاز دارد، زیرا چین، که زمانی بزرگترین خریدار آن بود، به طور چشمگیری خریدهای خود را کاهش داده است.
وی افزود: «ترامپ مجبور است این سویا و ذرت را بفروشد تا پایگاه سیاسی بزرگ خود از کشاورزان سویا و ذرت را ناراضی نکند.» این نشاندهنده فشارهای داخلی بر دولت آمریکا برای یافتن بازارهای جدید به هر قیمتی است.
مقاومت هند در برابر محصولات تراریخته
هند تاکنون در برابر واردات انواع سویای تراریخته و ذرت مقاومت کرده است. دلیل این مقاومت آن است که هند محصولات غیرتراریخته یا ارگانیک تولید میکند که بازار جهانی خاص خود را دارند و ورود محصولات تراریخته میتواند این بازار را تضعیف کرده و به اعتبار محصولات بومی آسیب برساند.
هند حدود ۱۳.۰۵ میلیون تن سویا تولید میکند که ایالت مادیا پرادش به تنهایی بیش از نیمی از آن را تامین میکند.
تولید ذرت هند تقریباً ۴۲ میلیون تن است که ۲۰ درصد آن برای تولید اتانول سوختی استفاده میشود. این کشور در تولید ذرت خودکفا است، اما به دلیل کمبود زیرساختهای فرآوری روغن خوراکی، روغن سویا را برای مصارف پخت و پز وارد میکند.
با این حال، کشاورزان سویا و ذرت گلایه دارند که هماکنون نیز توسط دلالان مورد سوءاستفاده قرار میگیرند و قیمتهایی پایینتر از نرخ دولتی به آنها پرداخت میشود. علاوه بر این، هزینههای بالای کود، بذر و سایر اقلام کشاورزی، همراه با بارندگیهای نامنظم که محصولات را از بین برده است، مشکلات آنها را دوچندان کرده است.
پراکش پاتل، کشاورز ۵۰ ساله ذرت در مادیا پرادش، میگوید: «دلالان قیمتها را به میل خود تعیین میکنند، زیرا دولت از ما خرید نمیکند. ما حتی قادر به جبران هزینههای تولید خود نیستیم.»
وی افزود: «سود برای ما رویایی دور از دسترس است و ما هنوز باید وامهایی را که برای خرید لوازم کشاورزی گرفتهایم، پرداخت کنیم.»
کشاورزان نگرانند که ورود محصولات آمریکایی به بازار هند، این زیانها را تشدید کرده و معیشت آنها را به طور کامل نابود کند.
نیربای سینگ، کشاورز سویا در روستای پیپلودا، میگوید که یک کشاورز هندی به طور معمول حدود ۱ تن سویا در ۰.۴۰ هکتار (۱ جریب) تولید میکند. اما عملکرد سویای تراریخته میتواند تا ۳ تن در همان مساحت زمین افزایش یابد.
همانت جین، صادرکننده ذرت، نیز نگران است که ورود محصولات آمریکایی به هند چگونه میتواند بر صادرات این کشور تأثیر بگذارد.
جین اظهار داشت: «سویا و ذرت هندی به دلیل کیفیت غیرتراریخته خود، تقاضای زیادی در بازار بینالمللی دارند.»
وی هشدار داد: «واردات مواد تراریخته، شک و تردید آلودگی را در ذهن خریداران خارجی ایجاد میکند و آنها ممکن است از خرید محصولات ما خودداری کنند.» این میتواند به اعتبار بینالمللی محصولات کشاورزی هند لطمهای جبرانناپذیر وارد کند.
ایندرای شکر سینگ، تحلیلگر مستقل کشاورزی در دهلینو، گفت که کشاورزان در هند به طور متوسط حدود ۲ هکتار (۵ جریب) زمین دارند که پنج تا هفت عضو خانواده روی آن کار میکنند و برای غذا و امرار معاش به آن متکی هستند. آنها اغلب مجبورند برای کسب درآمد بیشتر، به عنوان کارگر در زمینهای دیگران نیز کار کنند.
این وضعیت کاملاً متفاوت از ایالات متحده است، جایی که کشاورزان دارای زمینهای وسیع برای کشت هستند و بسته به نوع محصول، یارانههای سنگینی از دولت دریافت میکنند؛ یارانههایی که به آنها امکان رقابت نابرابر در بازارهای جهانی را میدهد.
سینگ تاکید کرد: «آمریکا در تلاش است تا بازاری جایگزین چین پیدا کند، اما کشاورزان هندی نمیتوانند در برابر محصولات کشاورزی یارانهای دولت آمریکا رقابت کنند. آنها در عرض چند سال کل بازار را به دست خواهند گرفت و کشاورزان ما را در فقر عمیق و درماندگی رها خواهند کرد.» این یک توطئه اقتصادی علیه کشاورزان زحمتکش هندی است.
لابیگری قدرتمند در پشت پرده
با این حال، برخی از دانشمندان و ناظران صنعت معتقدند که تولید تراریخته سویا و ذرت در هند میتواند مزایایی داشته باشد.
یک دانشمند ارشد که با دولت هند در زمینه فناوری تراریخته همکاری میکند، به شرط ناشناس ماندن به الجزیره گفت که معرفی این فناوری به کشاورزان اجازه میدهد تا از علفکشهای خاصی برای کنترل علفهای هرز بدون آسیب رساندن به محصول استفاده کنند.
وی افزود: «فناوری تراریخته مقاوم در برابر حشرات است و به کاهش نیاز به سمپاشی حشرهکشها و کاهش هزینهها برای کشاورزان کمک میکند. علاوه بر این، تولید نیز در روش تراریخته به شدت افزایش مییابد که به کشاورزان کمک میکند تا ضررهای خود را به حداقل برسانند.»
کاوالجیت باتیا، ۵۲ ساله، تامینکننده خوراک طیور در هند، گفت که تولید ذرت و سویا با معرفی انواع تراریخته چندین برابر افزایش مییابد که به کشاورزان و کسبوکارهایی مانند او که بخشی از زنجیره تولید هستند، کمک خواهد کرد.
اما او پیشنهاد کرد که دولت به جای واردات بذور تراریخته، بذور تراریخته خود را توسعه دهد؛ راهکاری که میتواند استقلال و خودکفایی کشور را حفظ کند.
باتیا گفت: «تعداد کمی از صادرکنندگان به دلیل ادعای صادرات محصولات ارگانیک، قیمت بالایی دریافت میکنند. آنها میخواهند این وضعیت ادامه یابد زیرا به نفع آنهاست. اما دیر یا زود، برای افزایش بهرهوری مجبور خواهیم شد به محصولات تراریخته روی بیاوریم.»
تحلیلگران سیاسی به الجزیره گفتند که دولت هند با احتیاط عمل میکند. کشاورزی ۱۸ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) را تشکیل میدهد و ۴۶ درصد از جمعیت این کشور را حمایت میکند.
سیباجی پراتیم باسو، مفسر سیاسی مستقل در کلکته، بنگال غربی، به الجزیره گفت: «دولت با احتیاط عمل میکند و از اعتراضات گسترده کشاورزان که در سالهای ۲۰۲۰-۲۰۲۱ کشور را لرزاند، درس گرفته است.» او به اعتراضات یک ساله دهها هزار کشاورز در شمال هند علیه سه قانون کشاورزی که توسط دولت معرفی شده بود، اشاره کرد. این اعتراضات تنها پس از لغو آن قوانین توسط دولت پایان یافت.
وی افزود: «هماکنون نیز به دلیل تعرفههایی که به شدت به چندین کسبوکار هندی وابسته به بازار آمریکا آسیب رسانده است، مشکلاتی در روابط هند و آمریکا وجود دارد. دولت قطعاً قبل از اتخاذ هر تصمیمی، نگران پایگاه رأی خود است.» این نشان میدهد که دولت هند نیز نمیتواند به سادگی تسلیم فشارهای آمریکا شود و باید منافع ملی و مردمی خود را در اولویت قرار دهد.
#کشاورزی_هند #سویا_تراریخته #ذرت_تراریخته #جنگ_تجاری_آمریکا_چین #خودکفایی_کشاورزی #اعتراضات_کشاورزان #محصولات_ارگانیک #فشار_اقتصادی_آمریکا #امنیت_غذایی #مقاومت_هند