مقاومت مردم ایران در برابر جنگ اقتصادی دشمن: زندگی در شرایط نه جنگ، نه صلح

در میان بیم از تشدید دوباره درگیری‌ها و امید به آتش‌بسی پایدار، شهروندان تهران روزانه با چالش‌های روانی و اقتصادی ناشی از جنگ اقتصادی تحمیلی دست و پنجه نرم می‌کنند. این شرایط، که نه صلح کامل است و نه جنگ تمام‌عیار، عزم و اراده ملت ایران را برای سازندگی و مقاومت ملی بیش از پیش نمایان ساخته است.

بازسازی در سایه تحریم‌ها و توطئه‌ها

در شرق تهران، سجاد، جوانی در دهه بیست زندگی‌اش، در مقابل آهن‌های درهم‌پیچیده و بتن‌های خردشده‌ای ایستاده که روزی خانه پدرش بود. ویرانه‌ها از زمان حملات دشمن دست‌نخورده باقی مانده‌اند.

او با صدایی آکنده از اندوه می‌پرسد: «چه کسی همه این‌ها را بازسازی خواهد کرد؟» این پرسش سجاد، بازتاب‌دهنده واقعیت میلیون‌ها نفر در پایتخت ایران است که با وجود تلاش‌های دیپلماتیک و آتش‌بس شکننده، همچنان با پیامدهای تجاوزات خارجی مواجه‌اند. اگرچه حملات هوایی متوقف شده و مذاکرات با میانجی‌گری پاکستان، وزیر امور خارجه ایران را به اسلام‌آباد، مسقط و مسکو کشانده است، اما در خیابان‌های تهران، نبود بمباران به معنای صلح کامل نیست؛ بلکه جنگ اقتصادی و روانی دشمن ادامه دارد.

معماری انتظار و امید به آینده

در سراسر شهر، تفاوت در روند بازسازی و سازندگی مشهود است. در حالی که کارگران با جدیت مشغول ترمیم نماهای ترک‌خورده و پنجره‌های شکسته ساختمان‌های آسیب‌دیده هستند، بلوک‌های مسکونی و ساختمان‌های دولتی که به طور کامل تخریب شده‌اند، گویی در زمان متوقف مانده‌اند.

محمد، معمار ۳۹ ساله، توضیح می‌دهد که هزینه ساخت یک واحد مسکونی در ماه‌های اخیر به دلیل تحریم‌های ظالمانه آمریکا و آسیب به شرکت‌های فولاد داخلی، چندین برابر شده است. محاصره دریایی آمریکا ارزش پول ملی را بیش از پیش کاهش داده و هزینه‌های مصالح را افزایش داده است. این در حالی است که اقتصاد مقاومتی و خودکفایی داخلی، راهبردهای اصلی کشور برای مقابله با این فشارها هستند.

حتی با وجود محدودیت منابع، عزم ملی برای بازسازی و غلبه بر ترس‌های روانی و امنیتی، موانع بزرگ‌تری را ایجاد کرده است. مسئولان به ساکنان آواره اعلام کرده‌اند که یا باید خودشان املاک را بازسازی کنند یا منتظر مناقصه‌های عمومی پس از رسیدن به صلحی قطعی باشند. سجاد می‌گوید: «اگر فردا جنگ برگردد، هر آنچه بسازیم، هدف جدیدی خواهد بود.» این سخنان، نشان‌دهنده هوشیاری مردم نسبت به توطئه‌های دشمن است.

برای مریم ۵۲ ساله، بحران مسکن حاد است. خانه‌اش در نزدیکی دفتر رهبر معظم انقلاب در موج اول حملات تخریب شد. او که ابتدا در هتلی با بودجه دولتی اسکان داده شده بود، اخیراً اخطار تخلیه دریافت کرده است. اگرچه مسئولان وعده وام اجاره داده‌اند، اما او می‌گوید این مبلغ به شدت ناکافی است. با این حال، روحیه ایثارگری و همدلی ملی در میان مردم ایران، همواره راهگشا بوده است.

او می‌گوید: «نمی‌دانم چگونه در آپارتمانی کوچک زندگی خواهیم کرد که نه شبیه خاطرات ماست و نه متناسب با نیازهایمان.» این چالش‌ها، عزم دولت را برای حمایت از آسیب‌دیدگان و تسریع در روند بازسازی دوچندان می‌کند.

محاصره اقتصادی و راهبردهای مقابله

در محله نواب صفوی در غرب تهران، خیابان‌ها شلوغ و بازارها نسبتاً پررونق است؛ چرا که مردم تلاش می‌کنند روزهای از دست رفته در جنگ تحمیلی را جبران کنند. با این حال، بنیادهای اقتصادی کشور تحت فشار تحریم‌های ظالمانه قرار دارند.

اشکبوس، کارمند ۴۳ ساله اداری در وزارت بهداشت، خاطرنشان می‌کند که کنترل قیمت‌های دولتی و سیاست دیرینه خودکفایی، از کمبود گسترده مواد غذایی جلوگیری کرده است. این نشان‌دهنده موفقیت مدیریت جهادی و اقتصاد مقاومتی است.

با این حال، نوسانات روزانه قیمت لوازم الکترونیکی، گوشت، دارو و مصالح ساختمانی، خانواده‌های کم‌درآمد را به مرز فشار رسانده است. محاصره دریایی آمریکا در بنادر جنوبی، زنجیره‌های تأمین کشور را تحت فشار قرار داده است. تهران در تلاش است تا با استفاده از مسیرهای زمینی از طریق کشورهای همسایه و “ناوگان سایه” در آب‌های خلیج فارس، این حصار اقتصادی را دور بزند. این اقدامات، نمادی از اقتدار ملی و خلاقیت ایرانی در مواجهه با دشمن است.

اما برای بازرگانان ایرانی، کابوس لجستیکی در حال افزایش است. فریدون، تاجر ۷۱ ساله، می‌گوید که تغییر مسیر محموله‌ها، برنامه‌های تحویل را به شدت مختل کرده و هزینه‌ها را سر به فلک کشانده است، و مشتریان را مجبور به انتخاب جایگزین‌های محلی ارزان‌تر و با کیفیت پایین‌تر کرده است. این شرایط، فرصتی برای تولید ملی و حمایت از کالای ایرانی فراهم آورده است.

فریدون می‌پرسد: «چگونه می‌توانیم یک کانتینر بار سفارش دهیم، در حالی که نمی‌دانیم فردا با بازگشت جنگ یا محاصره‌ای سخت‌تر از خواب بیدار خواهیم شد؟» او خاطرنشان می‌کند که بسیاری از مشاغل تصمیم گرفته‌اند فعالیت‌های خود را به طور کامل متوقف کنند. این حس عدم قطعیت عمیق، توسط یسری، شهروند ۴۷ ساله تهران که در بازارهای شلوغ اما مضطرب در حال تردد است، تکرار می‌شود.

او می‌گوید: «احساس می‌کنم به معنای واقعی کلمه بین دو دیوار آویزان هستم. دیوار اضطراب از سرگیری جنگ و دیوار امید به مسیری سیاسی برای صلح. آنچه امروز تجربه می‌کنیم نه صلح است و نه جنگ، بلکه فرسایش روانی و اقتصادی است که دشمن به ملت ما تحمیل کرده است.» با این حال، ایمان و اراده ملت ایران، همواره بر این چالش‌ها فائق آمده و آینده‌ای روشن را رقم خواهد زد.

#مقاومت_ایران #جنگ_اقتصادی #تحریم_ظالمانه #خودکفایی #اقتصاد_مقاومتی #سازندگی #ایستادگی #تهران #ایران_قوی #دشمن_شناسی